هر ساعت، خانواده اى مى آمد. پدرى و مادرى، برادرى و خواهرى، آرام مى گریستند، ولى صدایشان مى آمد. از بدو ورود به سالن، سراسیمه مقواهاى نصب شده روى تابوت ها را مى خواندند و گمشده خویش را مى جستند.

خانواده اى وارد شد، مادرى و پدرى. برادرهاى شهید هم بودند. تابوت را که در ردیف بالایى، رو به سقف بود، پایین آوردند. همه بى تاب بودند. بخصوص مادر. تابوت که بر زمین نشست، صلواتى فرستاده شد و پس از پرچم، درِ چوبى کنده شد. گریه ها شدت گرفت. صداها بلندتر شد. هق هق ها به ناله تبدیل شدند. ولى مادر، آرام و ساکت بندهاى کفن کوچک را که به جثه اى درهم پیچیده و کوچک مى ماند، همچون کودکى در قنداقه اى سفید، باز کرد. چیزى نبود جز چند تکه استخوان زرد شده، زردى به رنگ خاک. جمجمه اى نیز در کنار پیکر بود. با چشمانى که هنوز مى نگریستند.

مادر مبهوت بود. برادرها، او را «برادر» خطاب مى کردند و مى گریستند; پدر نیز او را به نام پسرش صدا مى زد، ولى مادر همچنان، با چشمانش، میان استخوان ها را مى کاوید، لحظه اى سر بلند کرد و رو به مسئولین معراج شهدا که در کنارش بودند، گفت: «این پسر من نیست!» چرا؟ مگر پلاک ندارد؟ چگونه مى گویى پسرت نیست. سر پایین انداخت و شروع کرد به جستن میان استخوان ها; تکه پاره اى از شلوار بسیجى به دستش آمد. او را که در دست گرفت، خطاب به بقیه گفت: «این تکه لباس، جیب سمت راست شلوار پسر من است که میان استخوان هایش بوده، و این راز پسر من است. هنگامى که عازم جبهه بود، تکه اى کش سفید و پهن داخل جیب سمت راست شلوار او دوختم. ناخواسته این کار را کردم، شاید دلم مى گفت که سال ها باید به دنبال او بگردم. حالا این تکه پارچه خونین، جیب شلوار است. اگر همان گونه که خود مى دانم، کش مورد نظر داخل آن باشد، پسرم است، و گرنه، که هیچ!»

همه نگاه ها مضطرب بود. نگران به دستان مادر مى نگریستند. مادر صلواتى فرستاد و جیب شلوار را به داخل برگرداند. تکه اى قهوه اى رنگ شده خودنمایی کرد، خودش بود. مادر ذوق زده شد. چشمان پاکش از اشک لبریز بودند، برگشت رو به پدر و گفت: «خودشه... پسرم... این همان کشى است که با همین دست هاى خودم دوختم.»

دستانش مى لرزیدند. به دستانش نگاه مى کرد و به استخوان هاى پسر، دست هایى که سال ها پیش از این، ظاهراً ناخواسته، کارى انجام دادند که پس از 10 سال فرزند به دامان مادر باز مى گشت.

رحلت جانگداز عقيله بني هاشم، ام المصائب حضرت زينب كبري سلام الله عليها به

محضر آقا امام زمان (عج) و رهبر معظم انقلاب و تمامی ارادتمندان آن بانوی صبر

استقامت تسلیت عرض مینمایم .

مدینه در انتظار وقوع فاجعه ای سترگ بود و پیامبر در انتظار وعده ای الهی.

او اینک در آستانه مرگ ایستاده است، کسان وبستگانش همه گرداگرد او، ملتهب ودر تاب وتب. دخت یگانه اش اما از همه بی تابتر.

افول ستاره های اشک بر آسمان گونه زهرا (س) تنها صحنه دلخراشی بود که بیش از هر چیز جان پیامبر (ص) را می ازرد.

براستی چه سخت و غم انگیز است که کسی پاره ای از وجودش را، میوه دلش را، غرق در طوفان اشک و آه ببیند و طاقت بیاورد.

او اگر لب فرو می بست و به اشاره و ایمائی قلب دختر را آرام نمی ساخت بیم آن بود که مرغ روح از سینه زهرا به آسمان پر کشد.

پس باید چیزی بگوید تا خود و دختر را از این رنج جانگداز برهاند. با اشاره چشم او را نزد خود فرا خواند. با آستین محبت سیلاب اشک را از گوشه چشمان فاطمه سترد و آنگاه فرمود: "نور چشم پدر! پاره جگرم! این همه بی قراری برای چیست؟ این گریه ها عاقبت تو را خواهد کشت. بیش از این بر جگر سوخته پدر آتش نزن! آیا برای چیزی گریه می کنی که از آن گریزی نیست؟

فاطمه اما در میان گریه و بغض پاسخ داد: پدر! چگونه چیزی را از من می خواهی که از داشتن آن ناتوانم ؟! من چگونه می توانم باری را بردوش کشم که کوهها از برداشتن آن ناتوانند؟! نه پدر! این را از من مخواه، سخن که به اینجا رسید پیامبر پرده از رازی گشود که چون مرهمی تسلی بخش، دریای متلاطم جان فاطمه را به ساحل آرامش برد. پس از آن، نگاه حاضران بود که با تعجب به هم گره می خورد.

خدایا ! پیامبر مگر چه گفت که این چنین فاطمه را آرام کرد. او مهر از سر کدام راز برگرفت که چون آبی خنک بر کویر سوزان دل فاطمه بارید؟

آری! آنچه از گلوی پیامبر بر گوش فاطمه تراوید وعده دیداری دوباره بود. پیامبر (ص) فرموده بودند: تو زودتر از دیگران به آغوش پدر باز خواهی گشت... .

... امروز هفتاد و پنج روز است که از آن ماجرای وفات پدر می گذرد. بانو از صبح فرموده بود تا ندیمه اش، اسماء بنت عمیس، بسترش را بر وسط اتاق بگستراند. فرزندانش را یکایک بوسید و برای آخرین بار موهایشان را آراست.

افسوس که چه زود گمان بچه ها که می پنداشتند مادر بهبود یافته است فرو ریخت. و از همه دل خراش تر لحظه وداع فاطمه با علی بود. خدایا، علی با فقدان فاطمه چگونه سرکند؟ این همه بار مصیبت را کجا برد؟

سنگینی بار این فراق شانه های کوه علی را فرو خواهد شکست. اما مگر کسی را یارای آن است که در برابر مشیت الهی بایستد؟! او قضای خویش را پیش خواهد برد. دم دمای غروب بود که فرشته مرگ، درب خانه علی را کوبید.

و از این پس علی بود و تنهائی! شب بود و یک سینه فریاد مولا بر حلقوم چاه

 بچه هاي كاروانهاي راهيان نور  رفتند دل من كه هيچ دل شهر هم گرفت انگار تنها شديم

ميهمانهاي خوبي بودن در پناه خدا باشيد

اميدوارم عمري باشه بتونم سال ديگه هم بهتون خدمت كنم

       ﻣﻦ و ﺗﻮ ﺑﺮاي ﻓﺮداي ﻇﻬﻮرﯾﻢ‬

ولادت با سعادت عقيله بني هاشم و پرچمدار قيام حسيني حضرت زينب کبري _ 

سلام الله عليها_ مبارک باد

تشنگي امان همه را بريده بود....

تشنه... تشنه... تشنه به سوي درگاه راهي شدند

من نيز تشنه بودم ...راهي شدم با جمعيتي كه به طلب باران، به سوي درگاه در حركت بودند...

رسيده ايم به درگاه او كه " انزل من السماء ماء..." فقط در يد لطف و قدرت اوست...

و اينك ايستاده بر آستان او ....دستها به گدايي به سوي آسمان و چشمها نگران ....نداي " امن يجيب المضطر اذا دعاه..." سر داده ايم...اين اولين بار نيست ...سالهاست بشر به ظهور باران، تشنه تشنه  ندبه سرميدهد... سالهاست باران طلب مي كنيم اما...دريغ.....

"اين فرجك القريب..."

چيست آخر راز اين همه سال تشنگي؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟

و اينك ايستاده بر آستان او ....ندايي ميشنويم.....ندايي رسيده .....ندا رسيده كه:

"... درميان شما گنهكاري هست كه تا از ميان شما برنخيزد باران ظهور نخواهد كرد..."

چشمها به هرسو ميچرخد و لرزه  بر جان و دلم مي افتد....ميدانم طرف ندا منم...آري منم همان گنهگاري كه "تحبس الدعاء..."

واي.....كجا بروم  لطيف؟...ستار؟ اگر از ميان برخيزم رسواي سالها تشنگي اين جمع خواهم شد....

"اين عفوك الجليل..."

براين جمع تشنه رحمتي خدايا....من گنهكارم .....مرا به گناهم بگير اما...اما....

ارباب: توبه ميكنم به جان و دل ...........آيا ميان اين جمع از من محتاج تر به باران كسي هست؟

"...فمن يكون أسوء حالا مني..."

مولاي يا مولاي: روا مدار از ميان برخيزم و رسوا شوم...بگذار در ميان بنشينم و تائب شوم....باران را دريغ مدار...بگذار خلايق بر بنده نوازيت سيراب شوند....بگذار باران ظهور كند....آنقدر از لطايف تو ديده ام و شنيده ام كه ميدانم  من اگربرخيزم و رسوا شوم پسند مولايي چون تو نيست....بگذار بنشينم به درگاهت و زير باران، دل را تطهير كنم....همانطور كه پيش از اين گنهكاران بسياري را رخصت بازگشت دادي...

بگذار بگريم برتاريكي قلبم...بر رسوايي ام نزد كريمي ات....

بگدار باران ببارد و اشك و باران درهم آميزد... مردم از شوق باران ببارند و من از شوق بخشش تو و از شرم سيه كاري خود...

"ابكي لضيق لحدي...ابكي لسؤال منكر و نكير اياي...ابكي لخروجي من قبري عريانا ذليلا حاملا ثقلي علي ظهري..."

مولاي يا مولاي: به تو سوگند فراموش نمي كنم اين ستاري و اين اذن دخول را...

"انا لا انسي اياديك عندي و سترك علي في دار الدنيا...."

 خدايا: چشم انتظار باران اند اين جماعت، به طراوت ببار بر اين آدينه ء بي باران ................

تا ظهور

غم تو بهشته واسه دل مهجورم
بدی کردم ولی یه لحظه به خودم نگاه نکردم همش نگاهم به تو بود خدا، آخه به خودم که نگاه کنم از غصه میمیرم
...دلم برا گریه غم تو تنگ شده، کاش میشد دوباره برات گریه کنم...
ای اهل حرم میر و علمدار نیامد علمدار نیامد علمدار نیامد
سقای حسین سید و سالار نیامد علمدار نیامد علمدار نیامد
یا مولای...

گفت در برابر خدا خاشع باش!
...چه جوری از خدا بترسم؟
گفت خداوند متعال مگه ترس داره! که ما از خدا بترسیم
...!خودت گفتی خاشع باش!!
گفت خاشع بودن به معنای ترسی که فکر می کنی نیست!!
ها! پس چیه!؟!!...
وقتی کسی را خیلی خیلی دوستش داری او را احترام می کنی،
خشوع یعنی ادب و شدت مواظبتی که دربرابر خداوند متعال می کنی از شدت عشقی که به او داری!
...ها! پس اینکه میگن تو نماز خاشع باشید یعنی توجه داشته باشید در حضور محبوبتون هستید ها! حالا متوجه شدم!!

دلم برای با خدا بودن تنگ شده
گفت ها! نشد! اولا مگه فکر می کنی دلت از خودته! که می گی "دلم" بعدشم مگه کی ما از خدا جدا بودیم که می گی دلم برای با خدا بودن تنگ شده
...خوب، من که خودمم از خدا هستم مگه طوری بگم"دلم!! بعدشم تو دعاها اومده که خدا به ما نزدیکه ولی ما از او دوریم...
گفت خوب قبول، چه کارت کنم!

ببین! دلم تنگ شده برای خدا! آخه نمی دونی چقدر سخته دوستش داشته باشی ولی ازش فرار کنی! اصلا بگم دلم برا شهدا تنگ شده، ندیدمشون ولی کوچیکتر که بودم باهاشون رفیق بودم، نمی رفتم سر مزارشون ولی تو دلم باهاشون بودم! حالا ببین دلم تنگ شده براشون! خوب مگه دلتنگی بده!؟
...دلتنگی اگه جنبه الهی داشته باشه بد نیست و این دلتنگی شما خوبه ولی دلتنگی دنیایی خوب نیست آخه امیرالمونین صلوات الله علیه و سلم فرمودند: دلتنگی زشت ترین ناتوانی است" آخه دلتنگی دنیایی یعنی وابسته بودن به کسی یا چیزی غیر از خدا و اولیاء خدا، یعنی غیر خدا را در دل جا دادن و توجه به غیر خدا...

دلم برای با خدا بودن تنگ شده...

سال ۸۹ با تمام ادعاهاش رفیق نیمه راه از آب در اومد امیدوارم

سال ۹۰مثل اجدادش نارفیق نباشه  و با ظهور آقا رفاقت خودش رو ابدی کنه . . .

به امید ظهور آقا ، سال نو مبارک